ابوسعيد خدرى از قول پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نقل كرده است كه فرمود : « خداى متعال سه حريم دارد كه هر كس آن‌ها را رعايت كند پروردگار نيز كار دين و دنيايش را به سامان مىآورد و هر كس آن‌ها را رعايت نكند خدا همه چيزش را مىبرد و آن سه چيز حرمت اسلام ، حرمت من و حرمت خويشاوندان من است . » « 1 » انس بن مالك گفته است ، نزد حضرت پيامبر صلى الله عليه و آله بودم كه فرمود : « به من كوثر داده شده است . گفتم : كوثر چيست ؟ فرمود : رودى است در بهشت كه طول و عرض آن به اندازهء فاصله مشرق و مغرب است . هر كس از آن بنوشد هرگز تشنه نمىشود و هر كس دست و روى با آن بشويد هرگز غبارآلوده نمىگردد ؛ هر كس پيمانم را بشكند و يا كسى از خاندانم را بكشد از آن نخواهد نوشيد . » « 2 » ابوسعيد خدرى از پيامبر ، چنين نقل كرده است : « هنگامى كه قوم يهود گفتند : ( عُزَير پسر خداست ) خشم خداوند بر آنان شدّت گرفت و هنگامى كه مسيحيان گفتند : ( مسيح پسر خداست ) خشم خداوند شدّت يافت . همانا خشم خداوند بر كسى هم كه خون من را بريزد ، يا با آزردن خاندانم مرا بيازارد نيز شدّت خواهد گرفت . » « 3 » حضرت على عليه السلام از پيامبر نقل كرده است كه فرمود : « يا على ! هر كس مويى را از تو بيازارد مرا آزرده است و هر كس مرا بيازارد خدا را آزرده است و

--> ( 1 ) - المعجم الاوسط ، طبرانى ، 1 / 162 ؛ المعجم الكبير ، همو ، 3 / 126 ؛ مجمع الزوائد ، هيثمى ، 9 / 168 . ( 2 ) - ابن‌زياد به خاطر نقل اين حديث و امثال آن ، صحابى بزرگوار و عاليقدر ، زيد بن ارقم را مورد باز خواست قرار داد . چنان كه خود زيد گويد : عبيداللَّه دنبالم فرستاد . چون نزدش رفتم گفت : اين احاديث چيست كه از قول پيامبر ( ص ) نقل مىكنى ؟ ما آن‌ها را در كتاب خدا نمىيابيم ! تو روايت مىكنى كه پيامبر ( ص ) حوضى دارد . گفتم : او خود آن احاديث را به ما گفته و آن حوض را به ما وعده داده است . گفت : دروغ مىگويى و پيرى مغزت را تهى كرده است . گفتم : « امّا گوش هايم از خود حضرت شنيده‌اند و سينه‌ام در خود جاى داده است . فرمود : هر كس دانسته بر من دروغ ببندد بايد جايگاه خود را براى جاىگرفتن در آتش آماده كند و من بر او دروغ نبسته‌ام » . دربارهء اصل حديث و ماجراى مواخذهء زيد . ر . ك : ( المعجم الكبير ، 5 / 203 ؛ مسند ، ابن حنبل ، 4 / 367 ؛ مجمع الزوائد ، هيثمى ، 1 / 144 ) . ( 3 ) - منتخب كنز العمال ، ابن النجار ، ( در حاشيهء مسند احمد بن حنبل ) ، 1 / 127 .